Για την Κύπρο

Ένα χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στην ανατολική άκρη της Μεσογείου. Αυτή είναι η Κύπρος. Ένα νησί με «ψυχή αρσενική», όπως λέει ο Γιώργος Σεφέρης. Ένα όμορφο, ήρεμο νησί που πήρε το όνομά της από το χαλκό (cuptum) που υπήρχε στα σπλάχνα της από τα παλιά χρόνια και που έδωσε και το χρώμα του στη σημαία της.

Ένα γαλήνιο, όμορφο νησί που οι Αττίλες το χώρισαν στα δυο, διώχνοντας τους μόνιμους κάτοικούς του από τις πατρογονικές του εστίες, μακριά από τις ακρογιαλιές της Αμμοχώστου και της Κερύνειας, τα κάστρα του Πενταδάχτυλου και τις εκκλησίες και τα Μοναστήρια του. Έμεινε για μας το νότιο τμήμα με τις δικές του ομορφιές και χάρες. Το αρχαίο Κούριο με το μικρό του θεατράκι θα μαγεύσει τον επισκέπτη με την παραθαλάσσια ομορφιά του.

Τα λουτρά της Αφροδίτης θα τον αφήσουν άφωνο με την μυστηριακή ομορφιά τους, ώστε να λέει: είχε πολύ γούστο η Θεά για να διαλέξει αυτό το μέρος.

Αν θέλει να δει όμορφα παραδοσιακά χωριά που με το φυσικό περιβάλλον μπλέκεται και το θρησκευτικό αίσθημα, τότε πρέπει να επισκεφτεί τα Λεύκαρα, το Όμοδος και το Άρσος.

Κι αν του αρέσουν τα βουνά, τα πεύκα, τα έλατα κι οι Κέδροι, τότε θα πρέπει να σκαρφαλώσει στην κορφή του Τροόδους και να κατηφορίσει από την Κοιλάδα των Κέδρων για να φτάσει δυτικά, στο γραφικό λιμανάκι της Πάφου.

Εάν θέλει να λουστεί στα γαλανά νερά της Μεσογείου και να απολαύσει τις ζεστές ακτίνες του ήλιου, ας κατευθυνθεί ανατολικά προς την Αγία Νάπα και τον Πρωταρά.

Αυτά βέβαια είναι μόνο μερικά. Υπάρχουν κι άλλα πολλά, τα γράφουν όλοι οι τουριστικοί οδηγοί.

Καλή περιδιάβαση!